Mwanzo 22:1-2.10-13.15-18; Zaburi 115(116); Warumi 8:31-34; Marko 9:2-10
Kafara
Wapendwa, katika maisha yetu, tunafanya kafara nyingi, kubwa na ndogo, iwe kwa faida yetu au kwa faida ya wale tuwapendao. “Kafara” ni matoleo ya kitu ambacho ni muhimu katika Maisha yetu kwa ajili ya ibada, toba, au kuonyesha uaminifu wetu wa mtu au jambo Fulani. Tunapokuwa shuleni, tunajinyima usingizi na burudani ili kupata muda zaidi wa kupata elimu kwa ajili ya mustakabali bora. Ikiwa tunataka kufanikiwa katika biashara, lazima tufanye kafara fulani. Mahusiano mazuri pia yanahitaji majitoleo kutoka pande zote mbili. Wazazi hufanya kafara kubwa kwa ajili ya watoto wao. Hakika, hakuna kitu kizuri kinachokuja bila aina fulani ya kafara.
Kama tulivyoona, kafara ni jambo la kawaida katika maisha yetu. Hata hivyo, kutoa kila kitu mtu anacho si jambo tunalokutana nalo kila siku. Katika zama zetu, watu wanajaribu kuepuka kafara kadri inavyowezekana. Hata hivyo, tuko tayari kutoa wengine kafara kwa ajili ya faida yetu binafsi. Wanasiasa wanatoa kafara maslahi ya umma ili kujitajirisha au kupata sifa za kisiasa. Watu wanawatoa kafara ndugu zao kwa mizimwi ya kishirikina ili kupata utajiri wa haraka. Tunahimizwa kutoa muda wetu, rasilimali, raha, nguvu zetu, n.k., kwa ajili ya faida wa walio wengi. Je! Nimewahi kutoa chochote kwa ajili ya faida wa wengine?
Katika somo la kwanza leo, tunasikia Mungu akimwambia Ibrahimu amtoelee kafara mwana wake wa pekee, yule aliyepata katika uzee wake. Hadithi hii inaweza kuonekana kama hadithi ya zamani na tunaweza kufikiri kwamba watu wa Biblia kama Ibrahimu walikuwa watu wa kipekee. Kumbe Ibrahimu alikuwa mwanadamu kama sisi na lazima ilimuwia vigumu sana kulipokea agizo lile. Ibrahimu aliishi maisha yake ya utu uzima akiwa tajiri sana lakini mwenye huzuni kwa sababu hakuwa na mrithi. Kuwa na mrithi ilikuwa jambo muhimu sana kwa ukoo wa mababu zetu. Kutokuwa na mrithi hata ilichukuliwa kama laana. Hata hivyo, Ibrahimu hakukataa kufanya kama Mungu alivyoamuru. Aliendelea kuwa na imani kwa Mungu kama alivyokuwa kabla ya kupata mwana. Mungu alipomwambia amtoe mwana wake wa pekee, alitaka kujua kama Ibrahimu alikuwa mwaminifu kwa sababu alitaka mwana au kama imani yake ilikuwa zaidi ya mahitaji yake. Leo, watu wengi huenda kuabudu wanapotafuta kitu kutoka kwa Mungu. Mara wanapopata, hawarudi tena. Je! Wewe ni aina ya muabudu kama huyo?
Kama ingekuwa wewe na mimi leo, tungepita mtihani? Njia pekee ya kujua ikiwa kitu ni halisi ni kukiweka kwenye majaribio. Katika viwanda vikubwa, ubora wa baadhi ya bidhaa hujaribiwa kwa nguvu kubwa ili kujua hatua ya kuvunjika kwake dhidi ya kiwango kinachohitajika. Ikiwa inavunjika kabla ya kufikia kiwango hicho, kundi zima hukataliwa kama hafifu kwa soko. Je! Imani yangu imejaribiwa? Ni kiasi gani cha majaribu ya kiroho nachoweza kustahimili kabla ya kuvunjika (kumgeuzia Mungu mgongo)?
Kafara ya Ibrahimu ilikuwa ishara ya kafara ya Mungu alipomtoa Mwana wake pekee, Yesu Kristo kwa ajili ya wokovu wetu. Katika somo la pili, Mtume Paulo anatuambia kwamba kwa ajili ya wokovu wetu, Mungu hakumsasa hata mwana wake mwenyewe. Ikiwa Mungu yu upande wetu, hatuhitaji kuwa na wasiwasi juu ya changamoto tunazokutana nazo katika maisha. Tunahitaji tu kuwa waaminifu na waaminifu kwake kama vile Ibrahimu. Ikiwa tuna imani katika upendo wa Mungu, haijalishi ikiwa tunaishi au tumekufa.
Katika Injili ya leo, Mungu anafunua uhusiano wake na Yesu kwa wanafunzi siku chache tu kabla Yesu hajakufa msalabani. Walipewa onjo la yale yaliyokuwa yakiwasubiri wale watakaojitolea kikamilifu kwa ajili ya ufalme wa Mungu. Wanafunzi walikuwa wali utiwa na utukufu waliokuwa wakiuona kiasi kwamba Petro alitaka wabaki pale milele. Hata hivyo, walilazimika kushuka mlimani na kufunga midomo yao mpaka wakati sahihi ufike. Kwanza, walilazimika kushuhudia kafara waliopaswa kulipa ili kupata utukufu kama huo.
Wengi wetu leo tunafanya yale ya msingi tu katika majukumu yetu ya Kikristo na kujiamini kwamba tunafaa kwa utukufu wa milele. Tunataka kubaki juu ya mlima, kufurahia utukufu ujao tuliyopokea siku ya ubatizo wetu. Hata hivyo, lazima tushuke mlimani wa maisha na kuishi ahadi zetu za ubatizo ili tukifa, tupate utukufu wa milele. Kushuka mlimani ni kufanya kafara zote zinazotakiwa na imani yetu kila siku hadi siku ya kufa. Ni kutoa chakula kwa wenye njaa, maji kwa wenye kiu, kuwavisha walio uchi, kuwakaribisha wageni, kuwatembelea wagonjwa na wafungwa, na kuwa na utu wema kwa wengine. Hatuwezi kudai kuwa wafuasi wa Kristo ikiwa tunafanya kila kitu kwa manufaa yetu binafsi tun a hata kwa kuwadhulumu wengine. Hatuwezi kumuonga Mungu na sadaka na michango yetu mikubwa ikiwa hatufuati amri zake. Mungu anathamini zaidi uaminifu wetu kwa amri zake kuliko dhabihu zetu. Yeye haishi kwa sadaka na michango yetu. Na kwa taarifa yetu, sadaka kubwa na michango mikubwa siyo kafara?
Wapendwa, tunavyoingia zaidi katika kipindi hiki cha Kwaresima, nawakaribisha tuchunguze ndani yetu na tujione, ikiwa Mungu angekutujaribu leo, tungefaulu mtihani kama alivyofanya Ibrahimu?
Jumapili yenye baraka.
Pd. Lawrence Muthee, SVD
SVD JAMBO KENTAN 